วางแผนว่าจะเขียนนานล่ะก็เลยดองไว้แล้วกลัวมันเค็มก็เลยเลิกที่จะดองเลยเขียนออกมาซะที  ความจริงอยากเขียนให้จบที่6หน้าแต่ไหงมันทะลักไปหน้าที่10ก็ไม่รู้เหมือนกัน
ผมขออนุญาติแปะที2โพสนะครับเพราะมันเขียนยาวมากต้องขออภัยร่วงหน้า


Soul Eater Fix The Past Of Fantom 2 Last Year
(นับถอยหลังจากตอนปรกติจากอายุ16ปีถอยมา2ปีคือในช่วงที่แฟนธ่อมอายุ14)

Kill ก่อง ก๊าง ก่อง (เสียงเวลาเลิกเรียน)
หลังจากเสียงเลิกเรียนดัง นักเรียนทุกคนต่างก็แยกย้ายกลับบ้านบางคนก็จับกลุ่มกันไปทำวิชานอกเวลาเรียน
ในห้องเรียน Celestial Class ที่ทุกคนนั่งเรียนกันเป็นประจำในช่วงเวลานี้ไม่หน้าจะมีนักเรียนคนไหนอยู่แล้วแต่กลับมีเด็กหนุ่มผมสีเงิน ตาสีแดงอ่อนคอยนั่งคิดอยู่คนเดียว จนมากะกับโซลเข้ามาทัก
มากะ: ไง แฟนธ่อมนายว่างมั้ยชั้นว่าจะชวนนายไปทำวิชานอกเวลาที่ยุโรปด้วยกันหน่อยน่ะ
แฟนธ่อมเหลียวมองมากะสักพักแล้วก็ลุกจากเก้าอี้พร้อมพูดทิ้งท้ายทันที
แฟนธ่อม: ไม่ล่ะ ขอบคุณที่ชวน ............................เขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ทันที
โซล: อะไรกันหมอนั้นทำตัวตีออกห่างจากคนอื่นอยู่เรื่อยอุส่ามาชวนแท้
มากะ: ตั้งแต่แฟนธ่อมเข้าเรียนที่ชิบุเซ็นมาเขาก็ไม่ยอมเข้าใกล้หรือสนิทกับใครเลย ขนาดมีคนมาขอเป็นคูหูด้วยเขายังปฎิเสธเลยเป็นอะไรของเขานะ
โซล: ไม่รู้สิงั้นเราไปกันเถอะ.............................มากะ: อื้อไปกันเถอะ
ส่วนทางด้านแฟนธ่อมเขาเดินไปที่บอร์ดรับงานแต่เขาดูที่บอร์ดแล้วกลับเห็นใบรับงานเหลือแค่ใบเดียวแล้วเขาก็ได้แต่พูดพึมพำคนเดียว
แฟนธ่อม: วันทำไมอยู่ๆนักเรียนโรงเรียนนี้ถึงขยันขึ้นมาเฉยเลยแฮะ
แฟนธ่อมพูดเสร็จเขาหยิบใบรับงานมาพร้อมกับอ่านรายละเอียด
แฟนธ่อม: เฝ้าไข้งั้นเรอะ งานแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นต้องส่งมาถึงชิบุเซ็นก็ได้นี้ ช่างเถอะ
แฟนธ่อมจึงได้ยื่นใบรับงานให้คุณป้าที่คอยเช็คเงื่อนไขการรับงานอยู่เรื่อย
คุณป้า: ทำไมวันนี้ถึงอยากทำงานนี้นักล่ะพ่อหนู
แฟนธ่อม: ก็แค่ไม่มีงานอะไรให้ทำเท่านั้นเอง
คุณป้า: งั้น ทำไมถึงไม่ไปทำกับคุณอื่นๆล่ะ
แฟนธ่อมไม่ตอบอะไรแล้วก็เดินจากไปแล้วก็ได้พูดคนเดียว
แฟนธ่อม: ชั้นก็แค่ไม่อยากให้คนอิ่นต้องเดือดร้อนเพราะชั้นอีกแล้วก็แค่นั้น
หลังจากนั้นแฟนธ่อมก็เดินทางไปที่โรงพยาบาลที่เป็นที่หมาย เมื่อมาถึงก็มีพยาบาลสาวคนหนึ่งมาทักทันที
พยาบาลสาว: เธอ คือเด็กที่มาจากชิบุเซ็นใช่มั้ย…………………..แฟนธ่อม: ครับ
พยาบาลสาว: ขอโทษนะ พอดีคุณ โทคิชิยะที่เป็นคนยื่นคำร้องไปเขาไม่ว่างก็เลยให้ชั้นมาแทน
แฟนธ่อม: ไม่เป็นไรครับแต่แค่เฝ้าไข้ทำไมต้องส่งคำร้องไปที่ชิบุเซ็นด้วยครับ
พยาบาลสาว: เดี๋ยวเธอก็รู้เองล่ะ จริงสิระยะเวลาที่จะเฝ้าไข้มีด้วยกันแค่3วันนะจึคงทำได้ใช่มั้ย
แฟนธ่อมพยักจากนั้นพยาบาลสาวก็พาแฟนธ่อมเดินไปเรื่อยๆพวกเขาเดินผ่านอาคารพยาบาลมาแล้ว6อาคารจนถึงอาคารพยาบาลที่7 พยาบาลสาวมาส่งถึงแค่ข้างหน้าอาคารพร้อมกลับพูดส่ง
พยาบาลสาว: โทษทีนะแต่ชั้นมีธุระด่วนต้องไปแล้วแล้วก็ในอาคารนั้นมีคนไข้แค่คนเดียวไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าจะรบกวนคนอื่น แล้วก็โชคดีนะ
หลังจากที่พยาบาลสาวเดินจากไปแฟนธ่อมจึงเดินเขาไปในตัวอาคารพยาบาลทันทีแฟนธ่อมสังเกตภายในตัวอาคารแล้วพบว่าอาคารที่7นี้ต่างจากอาคารอื่นอย่างมาก มันถูกทำความสะอาดอย่างดีและแทบจะไม่เห็นร่องรอยการมีอยู่ของผู้คนเลยแฟนธ่อมเดินไปเรื่อยจนถึงห้องนั่งเล่นแฟนธ่อมตกใจเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึงห้องนี้ภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าคือ หญิงสาวที่กำลังนั่งเก้าอี้อ่านหนังสือ เธอใส่ชุดนอนสีชมพูผมยาวถึงเอว ที่ข้อมือของเธอมีปลอกข้อมือสีขาวที่สลักอะไรบางอย่างไว้
แฟนธ่อมสังเกตเธอได้สักพักเขาก็ทักขึ้น
แฟนธ่อม: นี่ หนังสือเล่มนั้นมันหน้าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ
เด็กสาว: ไม่หรอก..........เธอตอบพร้อมกับอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ
แฟนธ่อมตัดสินใจเดินเข้าไปหาเก้าอี้มานั่งใกล้เด็กสาวพร้อมกับหยิบหนังสือที่วางไว้บนโต๊ะมาอ่าน
ทั้งสองแทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลยในช่วงที่อ่านหนังสือจนเด็กสาวเริ่มทัก
เด็กสาว: นี่ถามอะไรหน่อยสิ...........เธอถามพร้อมกับอ่านหนังสือตามปรกติ
แฟนธ่อม: มีอะไรเหรอ……….. เขาตอบพร้อมกับอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ
เด็กสาว: นายมาที่นี่ทำไมล่ะหรือว่าจะมาพักรักษาที่นี่
แฟนธ่อม: ชั้นมาตามคำร้องของใครบางให้มาเฝ้าไข้คนในอาคารนี่น่ะ    (ก็มีอยู่คนเดียวนี่นะ)
เด็กสาว: แม่ รึ ก็เคยบอกแล้วแท้ว่าอยู่คนเดียวได้แต่เอาเถอะยังไงชั้นก็ต้องทำหน้าที่ของชั้น
แฟนธ่อม: หน้าที่งั้นเหรอ........................เขาพูดพร้อมหันมองเด็กสาว
เด็กสาว: ฟังให้ดีล่ะ ชั้นจะเล่าให้ฟังแค่ครั้งเดียวเพราะมันเป็นหน้าที่ นายคงเห็นแล้วใช่มั้ยว่าอาคารนี้มันต่างกับอาคารทั้ง6หลังที่ผ่านมาน่ะ………….....เธอปิดหนังสือแล้วก็หันมามองแฟนธ่อม
แฟนธ่อมพยักหน้าแล้วเด็กสาวก็เล่าต่อ
เด็กสาว: อาคารที่7แห่งถูกจัดให้เป็นสถานที่บำบัดสุดท้ายมันของคนที่เป็นโรคที่ม่มีทางรักษาได้อีกทั้งอาคารที่7แห่งนี้เป็นที่เดียวที่ไม่มีการรักษาหรือจะพูดอีกอย่างคือที่นี่เป็นสถานที่รอความตายเท่านั้น หากอาการดีขึ้นก็จะถูกส่งกลับไปที่บ้านแต่หากอาการแย่ลงก็จะถูกส่งกลับมาที่นี่วัฎจักรนี้จะจบลงหลังจากตายแล้วเท่านั้น เหมือนกับไม่ว่าจะอาคารที่7หรือที่บ้านความตายก็คือสิ่งที่รอเราหรอเราจะรอมันไม่มีทางหนีได้   สำหรับชั้นแล้วนี่“เป็นครังที่2”
แฟนธ่อม: “ครั้งที่2” หมายความว่าไง
เด็กสาว: หากถูกส่งกลับบ้านและกลับมาที่นี้ครบสามครั้งให้มั่นใจไว้เลยว่าไม่มีครั้งที่สี่แน่นอน
หากอยากตัดภาระจากครอบครัวล่ะก็ให้เลือกที่จะอดน้ำอดอาหารนั้นเป็นทางเดียวที่จะตัดปัญหาที่ไวที่สุดๆ
แฟนธ่อม: เนี่ยรึหน้าที่ของเธอ
เด็กสาว: ใช่มันหน้าที่ที่จะต้องบอกต่อไปสำหรับคนมาที่นี่ครั้งแรก
หลังจากนั้นก็มีพยาบาลแก่ๆคนหนึ่งมาทักกลางคัน
พยาบาลแก่: คุณเซทสึมิ ได้เวลาวัดไข้แล้วนะคะ
เด็กสาวพยักหน้าแล้วก็ลุกจากเก้าอี้พร้อมกับพูดกับแฟนธ่อมก่อนไป
เซทสึมิ: งั้นชั้นไปวัดไข้ก่อนนะ
แฟนธ่อมพยักหน้าตอบแล้วเธอกับนางพยาลก็เดินจากไปแฟนธ่อมได้แต่คิดในใจอย่างเดียว
แฟนธ่อม: (เซทสึมินั้นคือชื่อของเธองั้นเหรอ)
หลังจากนั้นไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มมืดเด็กสาวที่ชื่อเซทสึมิได้กลับมาที่ห้องนั่งเล่นเธอนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมพร้อมทักแฟนธ่อม
เซทสึมิ: นายยังไม่กลับอีกเหลือ...................แฟนธ่อม: อีกเดี๋ยวก็กลับแล้ว
เซทสึมิ: งั้นเหรอ..............เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์เหมือนกัน
แฟนธ่อม: นี่ จะเป็นอะไรมั้ยถ้าชั้นจะเรียกเธอว่า เซทสึมิน่ะ
เซทสึมิตกใจเล็กน้อยที่แฟนธ่อมเรียกเธอแบบนั้นแล้วเธอก็พูดตอบกลับ
เซทสึมิ: ทำไมนายถึงเรียกชั้นหยั่งงั้นนายอายุน้อยกว่าชั้นไม่ใช่หรอ
แฟนธ่อมไม่ได้คิดอะไรมากที่เธอพูดแบบนี้ใส่แต่ดูยังไงเธอหน้าจะอายุน้อยกว่าแฟนธ่อเสียด้วยซ้ำ
แฟนธ่อม: ตอนนี้ชั้นอายุ14ปีนะแล้วดูยังไงอายุชั้นน่าจะมากกว่าเธอด้วยซ้ำ
เซทสึมิ: ยังไง อายุนายก็น้อยกว่าชั้นอยู่ดี................แฟนธ่อม: หา
เซมสึมิ: ช่างเถอะชั้นแค่อายุมากกว่านายเล็กน้อยเท่านั้น
ทั้งสองเริ่มเงียบไปสักพักเซทสึมิได้ถามแฟนธ่อมต่อ
เซทสึมิ: นี่นายเลือกรึยัง.................แฟนธ่อม: เลือกอะไรเหรอ
เซทสึมิ: สถานที่ๆนายจะตายน่ะ.......................แฟนธ่อม: ยังหรอกชั้นยังไม่ได้คิดไกลขนาดนั้น
เซสึมิ: งั้นเหรอ สำหรับชั้นแล้ว ไม่อยากจะตายทั้งที่บ้านแล้วก็ที่อาคารที่7แห่งนี้
แฟนธ่อม: แล้วเธอจะทำยังละ
.เซทสึมิ: มีทางเดียวคือชั้นต้องไปที่ไหนสักแห่งในช่วงที่ยังมีแรงอยู่
แฟนธ่อม: ที่ไหนสักแห่งแล้วจะไปยังไงล่ะ...............เซทสึมิ: ชั้นไม่จำเป็นต้องบอกนาย
แฟนธ่อม: งั้นเรอะงั้นชั้นขอตัวก่อนล่ะ………….เซทสึมิ: อืม
หลังจากนั้นแฟนธ่อมก็ขับรถมอเตอร์ไซออกมาจากโรงพยาบาล(อายุ14แล้วดันมีรถขับแล้วเรอะ)
แฟนธ่อมเขาได้คิดคำพูดของเซทสึมิเรื่องที่สถานที่จะตายเขาได้แต่พูดคนเดียว
แฟนธ่อม: นั้นสินะเราเองก็หน้าจะเลือกได้แล้วมั้ง
วันต่อมาหลังจากเลิกเรียนที่ชิบุเซ็นแฟนธ่อมรีบออกจากห้องเรียนก่อนใครบางคนก็สงสัยเกี่ยวกับเขาหลายอย่าง
มิสต์(ชาย): ทำไมวันนี้แฟนธ่อมดูรีบจัง...............จาวิกะ: นั้นสิปรกติจะออกช้าสุดแท้
พีโกะ: เห็นว่าเขารับหน้าที่เฝ้าไข้เลยต้องรีบโรงพยาบาลมั้ง
หลังจากที่แฟนธ่อมเดินออกมาจากชิบุเซ็นเขาเห็นร้านขายหนังสือแห่งหนึ่งที่ขายหนังสือทั่วไป
แฟนธ่อม: อืมยัยนั้นคงจะอ่านหนังสือพวก สถานที่ท่องเทียวอยู่มั้ง อืม
แฟนธ่อมจึงตัดสินใจซื้อหนังสือมามันเป็นหนังสือแนะนำที่ท่องเที่ยวทั่วไปและเขาก็ขับรถจนไปถึงโรงพยาบาลแฟนธ่อมตรงไปที่ห้องนั่งเล่นที่เขาได้เจอกับเซทสึมิเมื่อเขาเดินเข้าไปแฟนธ่อมก็ได้เจอหญิงสาววัยกลางคนที่กำลังพูดอะไรบางอย่างกับเซทสึมิแล้วเธอก็หันมาทางแฟนธ่อมแล้วพูดว่า
หญิงวัยกลางคน: อ้าวมาแล้วเหรอจ้ะเธอคือเด็กที่มาดูแลเซทสึมิสินะ
แฟนธ่อมพยักหน้าแล้วทักตอบ...............แฟนธ่อม: คุณคือคุณโทคิชิยะ มินาโกะสินะครับ
หญิงสาววัยกลางคนพยักหน้าแล้วเธอก็พูดต่อ
โทคิชิยะ: ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลเซทสึมิน่ะ..............................แฟนธ่อม: ไม่เป็นไรครับ
หลังจากนั้นเธอก็หันไปคุยกับเซทสึมิดูเหมือนพวกเธอกำลังคุยกันเรื่องที่จะส่งตัวเซทสึมิกลับบ้านในครั้งที่สาม
โทคิชิยะ: งั้นแม่ไปก่อนนะเซ็ทสึมิ..........หลังจากนั้นเธอก็เดินไปคุยกับพยาบาลหน้าห้อง
 หลังจากนั้นแฟนธ่อมก็เดินเข้าไปคุยกับเซ็ทสึมิ
แฟนธ่อม: นี่จะครั้งสามแล้วสินะ............เซทสึมิ: อืม
เมื่อคุยได้สักพักอยู่ๆเซทสึมิเอามือกุมหน้าอกตัวเองทำสีหน้าแย่มากๆ และแม่ของเธออยู่ก็วิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
โทคิชิยะ: เซทสึมิเป็นอะไรมั้ย เจ็บตรงไหนมั้ย..................เซทสึมิ: มันเจ็บที่หน้าอก
หลังจากนั้นแม่ของเธอจึงรีบไปตามหมอมาอย่างรวดเร็วหลังจากที่เซทสึมิถูกส่งไปดูอาการ
แฟนธ่อมกก็นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ไปเรื่อยๆจนอาทิตย์ตกเซทสึมิกลับมาที่ห้องนั่งเล่นคนอีกครั้ง
แฟนธ่อม: เป็นยังไงบ้าง............แฟนธ่อมทักพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
เซทสึมิ: ดูเหมือนเขาจะเลื่อนกำหนดการที่จะให้ชั้นออกจากโรงพยาบาลไปน่ะ
แฟนธ่อม: พรุ้งนี้ชั้นต้องไปแล้วคงจะมาที่ไม่ได้แล้ว
เซทสึมิ: งั้นเหรอ จริงสินายเป็นนักเรียนชิบุเซ็นใช่มั้ย.........แฟนธ่อม: อืม
เซทสึมิ: แล้วคู่หูของนายล่ะ (หมายถึงอาวุธ)...........แฟนธ่อม: ชั้นไม่มีหรอกคู่หูน่ะ
เซทสึมิ: งั้นเรอะทำไมล่ะ...............แฟนธ่อม: ชั้นไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะชั้น
เซทสึมิ: มิน่าล่ะ เพราะปิดกั้นจิตใจตัวเองสินะถึงไม่มีคู่หูน่ะ ทำไมนายไม่ลองเปิดใจซะบ้างล่ะ
แฟนธ่อมเงียบแล้วก็ไม่ตอบอะไรเลยแล้วเขาก็ยื่นหนังสือที่ซื้อมาให้เซทสึมิ
เซทสึมิ: อะไรน่ะ ?!...........แฟนธ่อม: ก็หนังสือไงล่ะ
เซทสึมิ: นั้นชั้นรู้แต่ทำไมนายถึง........ แฟนธ่อม: ชั้นแค่เห็นว่าที่นี่มีหนังสือน้อยชั้นก็เลยซื้อมาเพิ่ม
เซทสึมิ: แต่จริงๆแล้วที่นี่มีหนังสือใหม่เข้ามาทุกวันแหละแต่ก็ขอบใจนะ
แฟนธ่อม: อะ อา ไม่เป็นไร.........เขาตอบแบบทำหน้าเขินนิดหน่อย
หลังจากนั้นเซทสึมิเริ่มเปิดหนังสืออ่านทันทีเธออ่านมันตามปรกติส่วนแฟนธ่อมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรจนกระทั่ง “อะ?” เสียงของเธออุทานออกมาแฟนธ่อมไม่เคยได้ยินเสียงนี้จากปากของเธอเลย
แฟนธ่อม: มีอะไรรึ.......................เซทสึมิ: เปล่าไม่มีอะไร
หลังจากนั้นแฟนธ่อมจึงเดินไปดูภาพในหนังสือภาพที่เขาเห็นนั้นคือเป็นรูปของสวนดอกไม้ที่มีดอกสีขาวสี่กลีบบานสะพรั่ง เต็มพื้นที่แฟนธ่อมจึงทักทันที
แฟนธ่อม: นั้นมันดอกอะไรน่ะมันเหมือนกับดอกลินลี่หรือไม่ก็กล้วยไม้ที่บานอยู่แถวๆนี้เลย
แฟนธ่อมถามไปแต่เธอไม่ตอบจนเธอพูดออกมา
เซทสึมิ: นาคิทสึ นั้นคือดอกนาคิทสึ.............เธอพูดพร้อมกับหันมามองแฟนธ่อมพร้อมรอยยิ้มเล็กนั้นเป็นครั้งแรกของเขาที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ
แฟนธ่อม: เธอรู้เรื่องดอกไม้ดีจังนะ.................เซทสึมิ: ไม่หรอก...........เธอส่ายหน้าพร้อมกับดูหนังสือต่อแฟนธ่อมคิดอะไรบางอย่างในหัวแล้วเขาจึงถามอีกคำถามนึง
แฟนธ่อม: แล้วเราจะเห็นดอกนี้ได้ที่ไหน...................เซทสึมิ: เกาะอวาจิ มีชื่อเสียงเกี่ยวกับพวกมัน
แฟนธ่อมตัดสินใจเขาจึงเช็คดูแผนที่จากที่โรงพยาบาลไปถึงเกาะอวาจิ เขาก็ระยะทางได้ประมาณ500 กิโลเมตรหลังจากนั้นแฟนธ่อมจึงหยิบกุญแจรถแล้วถามเซ็ทสึมิทันที
แฟนธ่อม: เธอบอกว่าจะไม่ยอมตายทั้งที่บ้านแล้วก็อาคารที่7ใช่มั้ยงั้นมากับชั้นมั้ยล่ะ
เซทสึมิพยักหน้าแล้วเธอจึงรับไปเก็บยาใส่กระเป๋าและสิ่งของอื่นๆลงในกระเป๋าใบเล็กหลังจากนั้นทั้งสองก็ตัดสินใจแอบออกจาโรงพยาบาลโดยไม่บอกใครแฟนธ่อมเตรียมออกรถแฟนธ่อมได้ทักเซทสึมิทันที..........แฟนธ่อม: เธอไม่ใส่ชุดอื่นมันจะดีเหรออยู่ในชุดนอนแบบนี้อากาศมันหนาวนะ
เซทสึมิ: ไม่เป็นไรชั้นทนได้..............แฟนธ่อมถอนหายใจเขาจึงถอดเสื้อแจ็คเก็ตสีดำของเขาแล้วให้เซทสึมิใส่ทันที...................แฟนธ่อม: ใส่ซะจะได้ไม่หนาว
เซทสึมิ: ดะ เดี๋ยวแล้วนายล่ะ........................แฟนธ่อม: ชั้นไม่เป็นไรน่าเธอใส่ไปเถอะ
เซทสึมิไม่มีทางเลือกเธอจึงใส่เสื้อแจ็คเก็ตของแฟนธ่อมทันทีหลังจากนั้นแฟนธ่อมก็ขับมอเตอร์ไซ
เพื่อออกจากโรงพยาบาลระหว่างทางแฟนธ่อมได้ทักเซ็ทสึมิอีกครั้ง
แฟนธ่อม: นี่เธอกลัวรึเปล่ากลัวที่ความตายจะมาหาน่ะ
เซ็ทสึมิ: ไม่หรอกยังไงเราก็ต้องได้เจอมันอยู่ดี......................แฟนธ่อม: งั้นรึ
แล้วทั้งสองก็เดินทางมาเรื่อยจนถึงชายทะเลแห่งนึงแฟนธ่อมจัดสินใจพักที่นี่สักครู่แล้วค่อยเดินทางต่อส่วนเซ็ทสึมิเธอหันหลังให้กับแฟนธ่อมพร้อมกับเดินเข้าใกล้ทะเลมากขึ้นๆจนแฟนธ่อมพูดขึ้น
แฟนธ่อม: นี้เธอน่ะต้องการถูกหยุดมั้ยหรือว่าต้องการให้ชั้นผลักเธอลงไป
เซทสึมิเงียบไปสักพักแล้วแฟนธ่อมก็พูดต่อ
แฟนธ่อม: โทษทีนะที่ถามแบบนั้น...............เซทสึมิ: ช่างเถอะ
แล้วทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อเซทสึมิเธอเผลอหลับไปในระหว่างเดินทางส่วนแฟนธ่อมขับมอเตอร์ไซไปเรื่อยจนพระอาทิตย์เริ่มฉายแสงเซทสึมิที่พึ่งตื่นนอนเห็นแฟนธ่อมยังไม่หลับจึงชักถาม
เซทสึมิ: นี่นายขับมาตลอดทั้งคืนเลยหรอแล้วไม่ง่วงรึไง
แฟนธ่อม: ไม่ล่ะ ชั้นเป็นพวกที่ถ้าจะทำอะไรแล้วยังไงก็ต้องทำให้ได้แล้วอีกอย่างนี่ก็วันสุดท้ายแล้วด้วยที่ชั้นจะต้องดูแลเธอน่ะ
เซทสึมิ: แต่ ว่า..................แฟนธ่อม: ช่างเถอะเดี๋ยวต้องแวะหาร้านขายอาหารสักร้านแล้วแฮะ
แฟนธ่อมจอดรถไว้หน้าร้านขายอาหารข้างทางเขาเข้าไปในร้านพร้อมกับเช็คเงินที่มีติดตัวแต่กลับพบว่าตัวเขาเองพกเงินน้อยมากปรกติจะไม่ค่อยได้ใช่จ่ายอะไรอยู่แล้วแฟนธ่อมจึงตัดสินใจซื้อ
ข้าวปั้นให้เซ็ทสึมิแต่เซทสึมิก็ยังชักถามต่อ
เซ็ทสึมิ: แล้วนายไม่กินหรอ...................แฟนธ่อม: ไม่หรอกพอดีพกเงินมาไม่พอน่ะ
เซ็ทสึมิ: งั้นนายอยากินอะไรล่ะ..................แฟนธ่อม: อะไรก็ได้ล่ะแต่คงเป็นไปไม่ได้
หลังจากพูดเสร็จเซ็ทสึมิจึงหยิบซองสีขาวขึ้นมาพร้อมกับยื่นให้แฟนธ่อม เขาลองหยิบมาดูพบเงินในซองถึง3หมื่นเยน มันมากพอที่จะซื้ออาหารและเสื้อพาให้เซทสึมิได้เลยแฟนธ่อมได้แต่คิดในใจ
แฟนธ่อม: เธอมีเงินแล้วทำไมไม่บอกก่อนล่ะ.................เซทสึมิ: แล้วนายถามรึเปล่าล่ะ
แฟนธ่อมเงียบไปแล้วเซทสึมิก็พูดต่อ......... เซทสึมิ: ก็นายไม่ถามเองแล้วชั้นจะรู้รึว่านายต้องใช้เงิน
แฟนธ่อม: เอาเถอะอย่างน้อยก็วื้อข้าวปั้นอีกก้อนได้ล่ะนะ
เซทสึมิ: แล้วนายไม่กินอย่างอื่นเหรอ......................แฟนธ่อม: ชั้นชอบแบบธรรมดามากกว่า
แฟนธ่อม: แต่ดูเหมือนว่าที่จะขายเสื้อผ้าด้วยสินะถ้ากินยากับอาหารเสร็จแล้วก็เลือกเสื้อที่ถูกใจด้วยละขืนให้เธอใส่ชุดนอนบวกกับใส่แจ็คเก็ตของชั้นแล้วมันสดุดตาน่ะ
เซทสึมิพยักหน้าเฉยๆหลังจากนั้นทั้งเซทสึมิก็เข้าไปในร้านเพื่อเลือกเสื้อผ้าที่ถูกใจดูเหมือนเธอจะถูกใจเสื้อเชิ้ตน่ารักๆและกระโปรงสั้นๆ เมื่อเธอเดินไปลองชุดเสร็จเซ็มสึมิจึงออกมาให้แฟนธ่อมดูแฟนธ่อมได้แต่คิดว่า “เหมือนกับนักเรียนทั่วไปเลยแฮะ” แล้วแฟนธ่อมก็ได้ถามเซ็ทสึมิ
แฟนธ่อม: เธอเลือกชุดนั้นดีแล้วเหรอข้างนอกมันหนาวนะ......... แฟนธ่อมถามแบบจิงจังนิดหน่อย
เซทสึมิพยักหน้าเฉยหลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางไปยังเกาะอวาจิกันแต่ไปทั้งสองเดินทาง(ถึงจะบอกว่าเดินทางแต่จริงๆก็ขับรถมานี่นา) จนมาถึงสะพานอะคาชิไคเคียวหากข้ามสพานนี้ไปก็จะถึงเกาะอวาจิทั้งสองหยุดพักที่นี่แล้วก็ชมวิวทะเลที่สวยงามด้วยกัน
แฟนธ่อม: สวยจังนะทะเลที่นี่........................เซ็ทสึมิ: นั้นสิ
ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังยืนดูทะเลอยู่ด้วยกันอยู่ๆก็มีชายหนุ่มวัยกลางคนเข้ามาทักแฟนธ่อม
ชายหนุ่ม: คือว่าจะเป็นไรมั้ยครับถ้าผมจะขอท่ายรูปคุณกับแฟนของคุณน่ะ
แฟนธ่อม: หา มะ ไม่ใช่นะครับพวกเราแค่........แฟนธ่อมตอบด้วยท่าทางรนลานสุดๆ
ชายหนุ่มวัยกลางคน: เอาน่าครับอย่าอายเลย
แฟนธ่อม: นี่จะเอาไงดีล่ะ..................เซ็ทสึมิ: ยังไงก็ยอมๆเขาไปเถอะ
ชายหนุ่มยืนถ่ายรูปแฟนธ่อมกับเซ็ทสึมิที่ยืนคู่กัน
ชายหนุ่ม: ชิดกันอีกหน่อยครับแล้วก็ยิ้มด้วยนะครับ
แฟนธ่อมได้ยินแบบนั้นแล้วเริ่มอยากจะค้านแล้วเพราะทั้งสองยืนไหล่ติดกันแล้วแฟนธ่อมจึงตัดสินใจค่อยๆเอื้อมมือขวา ไปโอบไหล่ของเธอส่วนเซ็ทสึมิก็เริ่มจะเขินอายขึ้นมาตามกันแล้วทั้งสองก็ยิ้ม(จำใจ) เล็ก   “แชะ!” เสียงกล้องถ่ายรูปดังหลังจากนั้นชายหนุ่มวัยกลางคนยื่นรูปของแฟนธ่อมคู่เซ็ทสึมิให้ทันที (ไวจัง) แฟนธ่อมจึงตัดสินใจขอเก็บไว้ก่อนหลังจากนั้นทั้งสองก็เดินทางไปเกาะอวาจิด้วยท่าทางที่เงียบกริบสงสัยยังอายกับเรื่องเมื่อกี้ (แหงล่ะ)
ทางด้านชิบุเซ็น ดร.สไตย์รีบตรงมาหาท่านยมทูตอย่างรวดเร็ว
สไตย์: ท่านยมทูตครับผมมีเรื่องอยากจะแจ้งอยู่2เรื่องครับ
ท่านยมทูต: ไงสไตย์คุงแล้วมีอะไรจะแจ้งล่ะ
สไตย์: ครับเรื่องแรกตอนนี้แฟนธ่อมพาเด็กผู้หญิงที่ตัวเองรับหน้าที่ดูแลไปไหนไม่ทราบแล้วครับส่วนอีกเรื่อง ตอนนี้เราพบเป้าหมายของเซเรียและที่อยู่แล้วครับ
ท่านยมทูต: เรื่องแรกนี้ไม้ต้องห่วงเพราะแฟนธ่อมคุงไม่ทำอะไรแย่ๆอยู่แล้วแต่ที่สำคัญคือ
เซเรียสไตย์คุงพอจะไปตามล่าเซเรียได้มั้ย
สไตย์: ครับได้อยู่แล้ว........... ท่านยมทูต: แล้วเซเรียตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ........สไตย์: เกาะอวาจิครับ
ทางด้านแฟนธ่อมเมื่อพวกเขาถึงเกาะอวาจิแล้วเซ็ทสึมิจึงรีบลงจากรถแล้วจะมือแฟนธ่อมวิ่งไปที่ๆแห่งนึงแล้วเธอก็พูดว่า...........เซทสึมิ: ลองหลับตาดูสิ..........แฟนธ่อมได้ยินแล้วก็ทำตามเธอลากแฟนธ่อมไปที่ไหนเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันจนเซทสึมิหยุดอยู่กับที่แล้วเธอก็สั่งให้แฟนธ่อมลืมตาขึ้นมา
เมื่อแฟนธ่อมลืมตาขึ้นสิ่งที่เขาได้เห็นคือทุ่งดอกนาคิทสึ สีขาวบานเต็มท้องที่
เซ็ทสึมิ: เป็นไงล่ะ...................แฟนธ่อม: เป็นที่ๆชั้นคิดไม้ถึงจริงๆ
ทั้งสองนั่งเล่นบนทุ่งดอกไม้และแฟนธ่อมก็ได้ถามเซทสึมิ
แฟนธ่อม: นี่จากนี้จะเอาไงต่อเธอจะกลับไปที่อาคารที่7อีกมั้ย
เซ็ทสึมิ: นายต้องการให้ชั้นกลับไปเหรอ
แฟนธ่อม: ไม่ล่ะถ้าเธออยากไปที่ไหนก็บอกชั้นละกัน
เซ็ทสึมิพยักหน้าและเธอก็เริ่มเล่าอะไรบางอย่าง
เซ็ทสึมิ: ตระเราลของชั้นน่ะคือตระเราลโทคิชิยะเป็นตระเราลที่ศึกษาศาสตร์ทางวิญญาณคนในตระเราลทุกคนมักจะมาฝึกวิชากับชั้นเพราะชั้นคือผู้สืบทอดของตระเราลแต่ชั้นกลับป่วยเป็นโรค่ะยที่ไม่มีทางรักษาได้และก็ไม่รู้จะตายเมื่อไรตอนนั้นชั้นได้คิดว่าสิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการยอมแพ้ตั้งแต่เริ่มต้นไม่หวังถึงสิ่งใดทั้งสิ้น
เฝ้ามองดูตนเองด้วยความใจเย็นและบอกตัวเองว่าชั้นไร้ซึ่งประโยชน์ นั่นแหละคือสิ่งที่ชั้นสามารถทำได้………………. เธอเริ่มพูดพร้อมกับเสียที่เศร้าๆและน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมา
แฟนธ่อม: นี่เธอ ...............แฟนธ่อมตกใจที่เห็นเซ็ทสึมิร้องไห้แล้วเธอก็พูดต่อไป
เซ็ทสึมิ: .ม แม้ว่าฉันจะพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว สำหรับชั้นน่ะไม่มีอะไรเหลืออีกต่อไปมีแต่ ค คำขอโทษครั้งสุดท้าย เพราะว่าชั้นรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ตั้งแต่แรกเริ่มเดิมที ถ ถ้าอย่างนั้นนายจะไม่ปปล่อยให้ชั้นอยู่อย่างนี้เหรอ!!??
แฟนธ่อม: ใครว่าล่ะ ถึงตอนนี้เธอจะคิดว่าตัวเองไร้ประโยชน์ แต่บางทีสำหรับคนอื่นๆอาจจะเห็นว่าเธอจะเป็นคนสำคัญก็ได้ ชั้นรู้ว่าพูดมันง่ายแต่เธอก็อย่ายอมแพ้สิเพราะงั้นชั้นจะ ชั้นจะคอยค้ำจุนเธอไปเรื่อยๆชั้นสันญาชั้นจะไม่ทิ้งเธออยู่ตัวคนเดียวอีก ชั้น สัญญา
เซ็ทสึมิ: ขอบคุณนะ แฟนธ่อม........................นั้นเป็นครั้งแรกที่เซทสึมิเรียกชื่อแฟนธ่อมออกมา
หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินกลับมาที่จุดจอดรถแล้วเซ็ทสึจึงขอเข้าไปในหมู่บ้านใกล้ๆแล้วขอให้แฟนธ่อมรอที่นี้หลังจากที่เซทสึมิเดินเข้าไปที่หมู่บ้านแฟนธ่อมก็แหงนมองทองฟ้าแล้วก็แอบยิ้มเล็กพร้อมกับพูดขึน
แฟนธ่อม: บางทีเราเองก็น่าจะลองยอมรับคนอื่นบ้างสินะ.................หลังจากแฟนธ่อมพูดจบอยู่ก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นในหมู่บ้านแฟนธ่มได้ยินจึงรีบวิ่งเข้าไปข้างในหมู่บ้านทันที

รอบนี้ข้าน้อยขอผ่านน้ะขอรับ

ไม่ว่าง

แหะๆ

ดีเนอะ

ตูม!!! เสียงดังลั่นของคิโนและเด็กหนุ่มสวมฮู้ดกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง ฝ่ายคิโนนั่นไม่ได้เสียเปรียบแม้แต่น้อยแต่กำลังจะชนะตะหาก คิโนฉีกยิ้มราวกับปีศาจและใช้ค้อนเหวี่ยงเด็กหนุ่มสวมฮู้ดเสียกระเด็น คิโนยืนเหนือศรีษะของเด็กสวมฮู้ด
เด็กหนุ่มสวมฮู้ด:กะ..แกมันตัวอะไรกันแน่!!!
คิโน:หา ก็เป็นอย่างที่แกเห็นล่ะนะ
เด็กหนุ่มสวมฮู้ด:แก มันไม่ใช่คน
คิโน:หืม~ มันก็พอกันล่ะนะ
ตูม!!! ค้อนของคิโนกะแทกข้างหูไม่กี่เซ็นต์(เกือบหูขาดล่ะนะ)อย่างจงใจ เด็กหนุ่มสวมฮู้ดตกใจกลัวทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
คิโน:ชิ.. น่าสมเพช กลับไปฟ้องเซเรียพระมารดาของแกซะ ไปประกาศว่าชั้นชนะ!! แล้วมาสู้กับชั้น หรือเซเรียของแกไม่กล้าหือกับชั้น
เด็กหนุ่มสวมฮู้ดวิ่งหนีไปทันที คิโนมองตามและถอนหายใจ เพราะการต่อสู้นี่มันก็แค่การออกกำลังกายย่อยอาหารดีๆนี่เอง ไม่เหมือนสู้กับชิโนะหรือชิฟงเลยสักนิด แต่ทันใดนั้นคิโนก็ได้ความคิดโผล่มาแว้บนึง ทำให้คิโนเริ่มนึกสนุกและกลับไปที่ชิบุเซ็น
คานง:อืมมมม... ศิลานรก.. พลังแห่งความบริสุทธิ์ของหญิงสาวทั้ง 7 กับเลือดของคิชิน..อืมมม..
คานงนั่งศึกษาเกี่ยวกับศิลานรกที่กลับมาถึงอย่างรวดเร็วก็เพราะรีบมาที่ห้องสมุด (และกลับมาด้วยโฮเวอร์บอร์ดของมาเรียที่สร้างขึ้นแท้ๆถึงได้กลับมาได้เร็ว)
รัน:หืม.. ชั้นกะจะมานั่งค้นคนเดียวซักหน่อย แต่มีคนมาก่อนซะได้
คานง:รัน.. อ้อ ถ้านายอยากจะมานั่งเซ็งคนเดียวล่ะก็จะยกห้องให้ก็ได้ เพราะนั่งอ่านกับนายชั้นก็ไม่มีอารมณ์พอ
รัน:อ๋อ งั้นเรอะ ไม่เป็นไรอยากอ่านต่อก็อ่านไป ไม่อยากแย่งเด็กตัวเตี้ยๆ เดี๋ยวมันจะเสียภาพพจน์
คานง:ว่าไงนะ!!  คานงตรงไปกระชากคอเสื้อของรัน
อาจารย์ซิด:เอ้าๆ พอแล้ว นี่มันห้องสมุดนะอย่ามาทะเลาะกันในนี้
รัน:ครับ... ปล่อยได้แล้ว ฉันก็แค่ล้อเล่น
คานง:อย่ามาล้อเล่นเรื่องความสูง..
พีโกะ:ชั้นก็ว่าอย่างงั้น..
รัน/คานง:พะ..พีโกะ!!
พีโกะ:ก็ไม่ได้จะมาหาเรื่องอะไรหรอก แต่ถ้าบอกว่าเตี้ย ทั้งชั้นทั้งคานงอาจรุมกระทืบนายก็ได้นะ รัน..
รัน:เหรอ ไว้ตอนนั้นชั้นจะคิดดู
ตัดมาทางด้านแฟนธ่อมที่ฟังชิฟงอธิบายจนจบ
แฟนธ่อม:อะไรกัน... ศิลานรกไม่ได้มีแค่เลือดของผมงั้นเหรอ
ชิฟง:ใช่..โดยประมาณว่าผู้หญิงที่มีพลังสีขาวบริสุทธ์น่ะ..อยู่ใกล้ๆตัวเธอ
มิสต์:แล้วมีใครบ้างล่ะคะ?
ชิฟง:แน่นอนว่าเธอก็คือ 1/7 คน
มิสต์:เอ้ะ!!!?? ชะ..ชั้นเนี่ยนะ ก็ชั้นมันเป็นแค่ครึ่งผสม
แฟนธ่อม:มะ..มิสต์เนี่ยนะ!!!
ชิฟง:ไม่เกี่ยวหรอกว่าจะเป็นลูกครึ่ง แต่ฟังให้ดีทั้งเธอทั้งแฟนธ่อมต้องอยู่ในความดูแลของชิโนะ ส่วนชั้น ต้องไปดูแลสาวน้อยที่มีพลังบริสุทธ์ที่อยู่นอกชิบุเซ็น บาย~
แฟนธ่อม:เดี๋ยว!!
ไม่ทันที่แฟนธ่อมจะทันถามอะไร ชิฟงก็หายไปเสียแล้ว การติดต่อกับท่านยมทูตินั้นจบลง เหลือไว้แค่แฟนธ่อมที่นั่งตะลึงกับเรื่องเล่านั้น
มาเรีย:จิกกี้(จาวิกะ)!!ไงจ๊ะ
จาวิกะ:อยะ..อย่ามาเรียกชื่อชั้นแปลกๆสิ (จิ๊กกี้เหรอ) แล้วมีอะไร
มาเรีย:ก็แค่เดินเล่นเฉยๆ
จาวิกะ:ไม่ใช่แหงๆ มีแผนอะไรรึปล่าวเธอน่ะ
มาเรีย:ไม่มีหรอกน๊า งั้นขอตัวไปหาคิวมารุซังเพื่อไปทำความรู้จักซักหน่อยล่ะกัน~
มิสต์(ช):....
ทางด้านแฟนธ่อมที่เพิ่งจะโผล่มา
คานง:ไงแฟนธ่อม..
แฟนธ่อม:ไง..
คานง:ฉันจะขอ ดวลกันด้วยมือปล่าว
แฟนธ่อม:!!!???

สนุกดีนะครับโดนเฉพาะของอาจารแมรี่
ฮาดีด้วย

ปล.จากเด็กหนุ่มที่ชื่อ แบล็คสตาร์

หลังจากตัดสินใจมาสักพักข้าน้อยขอสมัครฟิกเวียน!!

1.ชื่อตัวละคร Taroner T. Terrain

2.อายุตัวละคร ไม่ระบุ(แต่จากดูจากภายนอกอยู่ประมาณ17ปี)

3.เป็นอาวุธ/ผู้ใช้/แม่มด พ่อมด

ข้อมูลทั่วไป
 เป็นพ่อมดที่แอบเข้ามาในชิบุเซ็นเนื่องจากโดนกลุ่มแม่มดขับไล่ โดยมาเป็นผู้ใช้อาวุธโดยมีช้อน(?)เป็นอาวุธคู่หู

//นั่งเขี่ยๆ พื้น
อีกคนเดียวก็จะถึงตาเราแล้ว (บ่นพึมพำเล็กน้อย)