เนื่องจากวันก่อนกำลังจะลง


เซิรฟ์ล้ม


หายหมด


งั้นวันนี้ลงใหม่


ฟิก แนะนำตัว


ณ เมืองเดธ ซิตี้

"แม่ครับ ผมจะไแล้วน่ะครับ" เสียงเด็กคนหนึ่งพูด

"จ้า โชคดีน่ะลูก โทอิ" แม่ของเด็กกล่าว


"ครับแม่ ผมไปแล้วเดี๋ยวจะไม่ทัน"

เด็กคนนั้นก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปอย่างตื่นเต้น


ขอเท้าความ วันนี้เป็นวันที่ผู้ใช้อาวุฒกับอาวุฒจะได้มาจับคู่กัน


" เอ้ย มาทันแล้ว" โทอิกล่าว


ปิ้ง ป่อง ต๊อก ติ๊ง


เสียงระฆัง ของ ชิบุเซน ดังขึ้น


และร่างของท่านยมทูตก็ปรากฎขึ้น


"อโย  นักเรียนทั้งหลายของชิบุเซน"

"เหตุที่เราจัดงานนี้ขึ้นเพราะเราต้องการให้อาวุฒกับผู้ใช้ได้มาเจอกัน"

"เพื่อให้คิชินไม่ถือกำเนิด ขึ้นมาอีก ชิบุเซนจึงต้องเกิดขึ้น"


"ขอให้งานวันนี้ดำเนินไปได้ด้วยดี"



ปัง  ปัง  ปัง  ปัง


เสียงพลุดังขี้น  พร้อมกับการหาคู่หูของตนเองก็เริ่มขึ้น


บรรยากาศของงานดูคึกคื้น


แต่โทอิกับไม่ได้รู้สึกดีใจเลย เราไม่มีแม้แต่คนจะมอง


"เรา   เรามัน " โทอิบ่นพึมพำ


เสียงโวกเวงดังขึ้น


"ถอยหน่อย ๆๆๆๆๆๆ"


"โอ้ย" เด็กชายคนหนึ่งเข้าชนเข้ากับ โทอิ

"เดินให้มันระวังหน่อยสิ"


"ขอโทษครับ"เด็กคนนั้นกล่าว


"นี้ นายร้องไห้เหรอ "เด็กคนนั้นทำหน้าอยากรู้อยากเห็น


"จะบ้าเหรอ ไม่ได้ร้องไห้ แค่ฝุ่่นเข้าตา"โทอิกล่าวอย่างรวดเร็ว


"ยังไม่มีอาวุฒใช่ไหมล่ะ"


"พูด บ้าๆ " "ใช่ ฉันยังไม่มีอาวุฒคนไร้เพื่อนแบบฉันจะมีใครสนใจ"


"ผมไง  เอานี้ผมจะเป็นอาวุฒให้พี่"


"จะบ้าเหรอ เรายังไม่รู้จักกันเลย "


"ผม กิวเบิกร์  ดี   เวนที  เป็นค้อนน้ำแข็งครับ แล้วพี่ล่ะ"

"โทอิ  คามิโทซึ โทอิ"

"ว่าแต่ฉันจะใช้นายได้จริงๆเหรอ คลื่นวิณญานมันไม่น่าจะตรงกัน"


"ไม่ลอง ไม่รู้"

ทันได้นั้นกิวเบิกร์ก็แปลงร่างเป็นค้อน


ค้อนที่มีสาวใสทั้งอันและมีด้ามที่ยาว



"ฉันจับนายได้"



"ใช่แล้ว พี่จับผมได้"


อาจาร์ย ซิด เดินมา


"ไปได้แล้ว จับคู่กันได้แล้วนิ"

"ครับ"


"เราจะเป็นคู่หูที่ดีต่อกันตลอดไปน่ะ"


"ไปเถอะ"


แล้วทั้งสองก็เดินไปด้วยกัน


ป ล จบกันแล้ว

ขอบ่นอะไรนิดๆนะคุณkamikater.....คำว่าอาวุฒใช้ผิดนะครับ คราวหน้าฝากเปลี่ยนเป็นคำว่าอาวุธด้วยนะครับ
(ส่วนอันที่พิมพ์ไปแล้วไม่ต้องไปแก้นะครับถือว่ามันผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป)

ตึง!!! คานงวางหนังสือลง แล้วคิดถึงที่หญิงสาวคนนั้นพูด
คานง:เฮ้อ ช่วยอะไรกัน...ไคคิ อะไรกัน
คานงกุมหน้าผาก 'นาย ไม่ลองหันหน้าเข้าหาความคลั่งดูล่ะแล้วนายก็จะได้พลังที่ทำให้ตัวเองเก่งขึ้นได้'
คานง:มันจะเป็นไปได้รึไง ความบ้าคลั่งนั่น.... ความบ้าคลั่งช่วง 2 ปีนั่นน่ะเหรอ
คานงเหลือบไปมองนาฬิกา
'สัญญานะ.. ว่าเธอจะควบคุมความบ้าคลั่งได้' เสียงที่เคยสัญญากับเด็กสาวดังขึ้นในหัว
คานง:ริริน..
'ฮะ ฮะ เราเชื่อว่าคานงจะต้องปกป้องได้นะ' คานงกำกระดิ่งสีทองที่เป็นของดูต่างหน้าริริน
คานง;ชั้นจะปกป้องเรย์ตามสัญญาที่มั่นหมายไว้กับเธอเอง และชั้นก็จะควบคุมความบ้าคลั่งของตัวเองให้ได้
คานงถอนหายใจแล้วไปตามที่นัดหมายไว้
......................................................
ณ โบสถ์ซันต้ามาริโอ้โนเวร่า..
แอ้ด....
คานง:ที่นี่เหรอ
อาน่า;มาจนได้นะ คำตอบล่ะว่าไง
คานง:คำตอบนั่นน่ะเหรอ??
อาน่า:นายจะเลือกเข้าหาความบ้าคลั่งรึปล่าวไงล่ะ
คานง:ขอตอบว่า... ไม่..
อาน่าอึ้งกับคำตอบเพราะส่วนใหญ่คนที่อ่อนแอจะมุ่งสู่ความบ้าคลั่งกันทั้งนั้น อาน่าจึงเถียงกลับ
อาน่า:อะไรกันนายไม่อยากแข้งแกร่งขึ้นรึไง!!!
คานง;อยากสิ แต่ไม่ใช่กับความบ้าคลั่งหรอกนะ ความบ้าคลั่งก็แค่ขาดสติ
อาน่า:ฮะ..ฮะ..
คานง:?
อาน่า:ฮะฮะฮะฮะฮะ ฮ่าฮ่าฮ่า ความบ้าคลั่งเป็นสิ่งที่ขาดสติ..ฮึฮึ น่าขำ
อาน่าพุ่งเข้าไปหาคานงอย่างไม่ทันมอง ดาบถูกจ่ออยู่ที่อกเสียแล้ว
คานง:ดาบ?
อาน่า:ความบ้าคลั่งเป็นสิ่งที่ขาดสติ... แล้วทำไมนายยังมีมันไว้ล่ะ
!!!!??? 'มองออกถึงร่างที่บ้าคลั่งของเราเหรอ!!??' คานงอึ้ง
อาน่า:แหม~ ดาบนี่น่ะสามารถถ้ำมองถึงอดีตได้เลยเชียวล่ะ
คานงปัดดาบนั่นออก
คานง;อย่ามาดูอดีตคนอื่นเราตามอำเภอใจเด็ดขาด!!!!
อาน่า:แหม ความอยากรู้มันห้ามกันไม่ได้หรอก ทีแท้ก็ปกป้องริรินไม่ได้เลยต้อง..
คานง:หุบปาก!!!!  ถ้าพูดชั้นจะฆ่าแก
สีตาของคานงเป็นสีแดง
อาน่า:หึ!!
เศษกระจกผ่านที่คอไปเซ็นต์เดียว
อาน่า:มาสู้กับชั้นมันจะดีเหรอ หึหึ เซเรียเริ่มแผนการแล้วล่ะ
คานง:แผนการ!!!แผนการอะไร คายออกมา!!!
อาน่า:แทนที่จะสู้กับชั้นไม่ไปช่วยทุกคนก่อนรึไง
คานง:ฮึ่ม!!
คานงโยนเศษกระจกทิ้งแล้ววิ่งออกไปจากโบสถ์
อาน่า:หึ...
ไคคิ:คำตอบคือปฐิเสธงั้นเหรอ อานา
เสียงของไคคิดังขึ้นจากลูกแก้ว
อาน่า:ค่ะ
ไคคิ:ไม่เป็นไรเพราะจิตบ้าคลั่ง ก็ยังอยู่ที่เราอยู่แล้ว
ตัดมาทางด้านเทอเรี่ยนที่กำลังเดินคุยกับแฟนธ่อม
เทอเรี่ยน:ว่าไง คานง...
คานง:ไม่ว่าไงแล้ว!!! ศัตรูบุกมาแล้ว!!!
ไม่ทันขาดคำเวสตันพุ่งเข้ามาแฟนธ่อมใช้ดาบรับได้เฉียดฉิว
คานง:เปลี่ยนเป็นอาวุธได้ไว้ชะมัด
เทอเรี่ยน:สพูน
สพูน:อืม..
สพูนแปลงร่างเป็นช้อนทันที
ตัดมาทางด้านคิโนะ
ชิคุแอบซ่อนอยู่ในเงามืดเมื่อเห้นคิโนะหันหลังไป ชคุจึงรีบเบิ่งเข้าไปแทงคิโนะแต่ว่า
แก๊ง!!! คิโนะเอาม็อบกันมีดนั้นอย่างรวดเร็ว
คิโนะ:โอ้ะ โอ แอบมาเล่นลอบหลังแบบนี้ยังอ่อนหัด
ตูม!!! คิโนะเปลี่ยนมือเป็นค้อนแล้วเริ่มโจมตีหนักใส่ชิคุทั้งเร็วและแรง
คิโนะ:เอ้าๆ เข้ามาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!
ชิคุ:'ทั้งเร็วทั้งแรงแบบนี้ ปีศาจชัดๆ สู้ซึ่งหน้าไม่ไหวแน่!!'
ชิคุหลบไปในเงามืดหลังจากที่ควันขโมงและพื้นพัง!!??
คิโนะ;เฮ่ๆ จะเล่นซ่อนแอบน่ะ ใช้กับชั้นไม่ได้ผลหรอก!!!!
พลังวิญญาณคิโนะใหญ่ขึ้นแล้วค้อนก็กวาดพื้นที่เรียบ
ตูม!!!!!! โรงห้องเก็บของพังยับเยิน จนเผยตัวชิคุให้เห็น
ชิคุ:หนอย!!!
คิโนะ:ทำให้สนุกกว่านี้หน่อยเถอะฮิฮิฮิ

..................................................................TobeContinue....................................

ขอโทษด้วนน่ะครับที่ใช้คำผิด

ไม่ได้ตั้งใจจริงๆแต่พอดีช่วงนี้มึนๆ

ขอโทษด้วยน่ะครับ

ตอนที่23  Till When?(ชื่อนี้แค่อยากแปะเฉยๆไม่มีอะไรมาก)
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ชม.นึง
เทอเรียนกับสพูนได้เดินเล่นแล้วไปเจอกับแฟนธ่อม
เทอเรียน:โอ๊ะ! แฟนธ่อมหนิ โย่!
แฟนธ่อม:คุณโรคจิตยามเย็นนี่นา สวัสดี
เทอเรียน:อย่ามาเรียกฉันอย่างนี้เซ่!!!!
แฟนธ่อม:อ้อ โทษทีๆ ตอนนี้มันบ่ายหนิ ต้องคุณโรคจิตยามบ่ายสินะ
เทอเรียน:ไม่ใช่ว้อย!!!!
แฟนธ่อม:งั้นคุณโรคจิตตลอดทั้งวันสินะ
เทอเรียน:.....ชั้นชื่อเทอเรียน จำกันบ้างเซ่!!!!
แฟนธ่อม:ล้อเล่นไปงั้นแหละ จำได้อยู่แล้ว
เทอเรียน:อืม.... ขอคุยอะไรหน่อยสิ
แฟนธ่อม:มีอะไรหรือ?
แล้วเทอเรียนก็ไปซื้อกาแฟร้อนมาจากตู้ขายน้ำในโรงเรียนมาให้แฟนธ่อม
เทอเรียน:การต่อสู้นายกับคานงเมื่อตอนนั้น นายสามารถตั้งรับการโจมตีของคานงได้อย่างสบายๆ นายเก็บฝีมือไว้สินะ
แฟนธ่อม:ไม่หรอก...ชั้นก็สู้ตามที่ชั้นทำได้
เทอเรียน:อืม...นายสนใจจะรับศิษย์ไหม
แฟนธ่อม:ไม่เอาดีกว่า แล้วยิ่งเป็นนายยิ่งไม่เอาใหญ่
เทอเรียน:ทำไม!! ฉันมันไม่ดีตรงไหน!! แต่ชั้นก็ถามไปงั้นแหละเพราะคนอย่างนายคงไม่รับใครเป็นศิษย์ง่ายๆหรอก(แล้วจิบชานมร้อนไปอึกนึง)
คานงก็วิ่งมาที่พวกเทอเรียนอยู่
เทอเรี่ยน:ว่าไง คานง...
คานง:ไม่ว่าไงแล้ว!!! ศัตรูบุกมาแล้ว!!!
ไม่ ทันขาดคำเวสตันพุ่งเข้ามาแฟนธ่อมใช้ดาบรับได้เฉียดฉิว
คานง:เปลี่ยนเป็น อาวุธได้ไว้ชะมัด
เทอเรี่ยน:สพูน
สพูน:อืม..
สพูนแปลงร่างเป็น ช้อนทันที
เทอเรียน:สพูน....ชั้นไม่ได้ให้แปลงเป็นช้อนแต่เราจะหนีต่างหาก..
สพูน:อ้าว....
เทอเรียน:....เอาเถอะ....สู้ก็ได้ฟะ
เทอเรียนเข้าร่วมตะลุมบอนระหว่างที่เวสตันกำลังปะทะกับแฟนธ่อมแต่เวสตันเอาดาบฟันไปที่ท้องของเทอเรียนจนกระเด็นออกมา
สพูน:เทอเรียนเป็นอะไรมั้ย!!
เทอเรียน: (จับที่ท้องพร้อมกดปากแผลห้ามเลือดตัวเอง)แผลตื้นๆไม่เป็นอะไรหรอก(เจ็บฉิบหองเลยโว้ย)ลุยกันต่อเถอะ สพูน โหมด Knuckles Type Defense
จากช้อนยาวกลายสภาพเป็นสนับมือคลุมแขนคู่แล้วพุ่งไปที่เวสตันอีกครั้งโดยคราวนี้มีคานงมาร่วมวงตะลุมบอนด้วย
เทอเรียน:หมอนี้เร็วจริงโว้ย ต่อยกี่ทีก็โดนดาบมันรับไว้หมดเลย สพูน Knuckles Type Speed!!
สนับมือมีรูปร่างเล็กลงแล้วความเร็วก็เพิ่มขึ้นกว่าเดิมแต่ก็ยังไม่สามารถต่อยได้เหมือนเดิม
เทอเรียน:ไหงไวจังฟ่ะ ทำยังก็ไม่โดน....
แฟนธ่อม:พวกนายไปเถอะ ฉันสะสางเรื่องนี้เอง นี้เป็นเรื่องที่พี่น้องต้องเคลียร์กันเอง
คานง:ตามที่แฟนธ่อมบอกเราไปจากนี่เลยเถอะ
เทอเรียน:.......พี่น้อง?
แล้วเทอเรียนก็โดนลากออกไปโดยคานงจากการตะลุมบอนโดยเทอเรียนนั้นยังไม่เข้าใจกับคำว่า “พี่น้อง” ที่แฟนธ่อมพูดออกมา
เทอเรียน ...ว่าแต่เราจะไปไหนเนี่ย?......
คานง:....ไม่รู้สิ.....
แต่ทั้ง2ก็วิ่งต่อไปสักพักก็เจอเด็กตัวเล็กๆมาขวางหน้า
เทอเรียน:หืม? มีใครมาขวางทางแฮะ..? คานงนายนำไปก่อนเลยเดี๋ยวฉันจัดการทางนี้เอง
คานง:....(แล้วก็วิ่งไป)(ที่นิ่งไปแว่บนึงเพราะไม่เข้าใจว่าจะให้วิ่งไปไหน)
เทอเรียน:เด็กตัวเล็กๆ คงไม่โหดเท่าไหร่นะ สพูน Twin mode ลุยกันเลย!!
เทอเรียนพุ่งเข้าไปฟันแต่เราต้องหยุดแล้ววิ่งถอยหลังกลับมาเพราะคนตรงหน้าเอาขวานยักษ์ฟันลงพื้นจนพื้นร้าว
เทอเรียน:ให้มันได้อย่างนี้สิ เล่นของหนักแบบนี้ ต้องยิงระยะไกลไว้ก่อนสินะ
เทอเรียนวิ่งหาที่ซ่อนหมายจะหามุมยิงระยะไกล
?:อย่าหนีสิคะ
เมื่อเธอพูดเสร็จแล้วก็ขว้างขวานออกไปทันที
เทอเรียน:เฮ้ย!!
เทอเรียนหยุดวิ่งแล้วขวานก็มาปักข้างหน้าเขาทันที
เทอเรียน:ฉิบหอง......งานนี้ตายแน่ๆ
สพูน:....นั่นสิ......
เทอเรียน:...เอ่อ...คุณผู้หญิง หน้าตาน่ารักครับ...ขอทราบชื่อคุณหน่อยได้ไหม? จะได้จำชื่อของน่ารักๆไว้(พูดสุภาพหวังโอกาสรอด)
?:...น่ารัก?...หมายถึง เราหรือ?เราเขินน้า~ เราชื่อ..สึโยะ นะ แล้วพวกเธอชื่ออะไรกันบ้างล่ะ?
เทอเรียนสพูน:(สำเร็จ!!!)
เทอเรียน:เอ่อ ผมชื่อเทอเรียน ส่วนอาวุธนี่ชื่อสพูน ไหนๆเรารู้จักกันแล้ว ปล่อยเราไปจากที่นี่นะ
สึโยะ:คงจะไม่ได้.....เพราะตามคำสั่งให้จับคนที่มีจิตบ้าคลั่งไว้ที่เหลือฆ่าให้หมด....
เทอเรียนสพูน:(ไม่สำเร็จ!!!)
แล้วสึโยะก็พุ่งเข้าไปต่อยจนเทอเรียนกระแทกไปกับตัวขวาน
เทอเรียน:อ๊ากกก
เทอเรียนกระอักเลือดออกมา และแผลที่ท้องเราก็เลือดพุ่งออกมา
สพูน:เทอเรียน ไหวมั้ย..
เทอเรียน:ไหวหรือไม่ไหว....ก็ต้องสู้สิ.....สพูน โหมด over....อ่อก
เทอเรียนไม่ทันพูดจบก็กระแทกด้วยด้ามขวานจนกระเด็นออกไปแล้วสึโยะก็กระโดดจามด้วยขวานแต่โชคดีที่เทอเรียนกลิ้งหลบทัน เทอเรียนจึงฟาดด้วยช้อนคู่ไปทีหลังสึโยะแล้วเทอเรียนก็กระโดดถอยออกมา
เทอเรียน:...สงสัยต้องใช้มนตร์นั้นซะแล้ว....ไหนๆก็มีสิ่งที่ต้องใช้ครบแล้ว....สพูน หลบไปก่อนนะ
สพูน:....เอางั้นหรือ.....ตกลง....
สพูนกลับร่างเดิมแล้วบินจากไปจากพื้นที่นั้น
สึโยะ:ผู้ใช้อาวุธที่ไม่มีอาวุธ...จะทำอะไรได้น้า~
เทอเรียน:อยากรู้สินะ......(สูดหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง)
“I am the bone of my sword
Steel is my body and fire is my blood
I’ve created over a Thousand Blades
Unaware of  loss
Nor aware of gain
Withstood pain to create many weapons
I have no regreat
This my only path
My whole life was
Unlimited ”
หลังจากเทอเรียนร่ายมนตร์เสร็จพื้นที่ตรงนั้นก็
กลายเป็นที่รกร้างเหมือนผ่านสงครามมา
ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงเหมือนเปลวไฟ
เทอเรียนเปลี่ยนจากผมดำเป็นขาว
แววตาเปลี่ยนไปจากดวงตาธรรมดาเป็นดวงตาที่มีอักขระ
ชุดเปลี่ยนจากชุดธรรมดาเป็นชุดหนังสีแดง
เทอเรียน:จะยอมแพ้ไหม?
สึโยะ:ว้าว~น่าสนุกดีแฮะเรื่องอะไรฉันจะยอมแพ้
พูดเสร็จก็พุ่งเข้ามาพร้อมพร้อมฟันด้วยขวาน
เทอเรียน:หึ....ถามไปงั้นแหละ........ฉันถามไว้เดี๋ยวจะหาว่าไม่ได้ถาม
เทอเรียนรับขวานด้วยมือเดียว...แล้วทำลายขวานนั่นด้วยมือข้างเดียว...
สึโยะ:ขวานของชั้น!!!เฮือก!!
สึโยะถูกขวานของเธอจิ้มไปที่หลังของเธอ
เทอเรียน:รู้สึกเป็นยังไงกับการโดนขวานของตัวเองมาจ่อหลัง
สึโยะ:กรอดดดดด....
สึโยะซัดมือเปล่าใส่เทอเรียนโดยที่เทอเรียนเอาขวานอันนั้นมารับจนขวานนั้นแตกไปเทอเรียนจึงจับไปที่หัวแล้วบีบอย่างเต็มแรงจนทำให้สึโยะหยุดมือลง
เทอเรียน:แรงเยอะดีนี่นา.....งั้นตาชั้นบ้างล่ะ....
เทอเรียนเสกดาบจากอากาศมาที่มือแล้วเสียบไปที่ท้องของสึโยะ
สึโยะ:...อ่อก!.......
แล้วสึโยะก็ล้มลง
เทอเรียน:...ไม่สนุกเลย....เจ้าของร่างดันสั่งห้ามฆ่า.....เอาเถอะเสียบท้องด้วยดาบนี่คงไม่เป็นไรนะเพราะมันเป็นดาบฟันจิตใจมีฤทธิ์อย่างมากก็แค่สลบไปวันนึงเต็มๆ
เทอเรียนบ่นกับตัวเองเสร็จก็ดีดนิ้วทำให้อาคมเสื่อมหายไปทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิมรวมทั้งตัวเทอเรียนด้วย
เทอเรียน:....เรียบร้อยแล้วสินะ....ดีที่เราเป็นสุภาพบุรุษพอไม่ฆ่าผู้หญิง..
เทอเรียนบ่นไปพลางกินยารักษาที่เขาปรุงเอง....
เทอเรียน:......แผลลึกชิบ....สงสัยโดนหนักไปแฮะ หืม?
เทอเรียนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างกำลังเข้ามา
เทอเรียน:นั่นใครนะ!!

To be continued

ณ ห้องของท่านยมทูต...
“ไงรินจัง พึ่งมาโรงเรียนได้ไม่กี่วันสบายดีไหม แต่ถึงสบายดีหรือไม่ยังไงวันนี้ฉันก็มีภารกิจพิเศษให้กันเธอน่ะ.... เอาแล้วคู่หูเธอล่ะ” ร่างสูงสีดำที่อยู่ภายในกระจกบานใหญ่ เอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริง แต่คำถามที่ถามมานั้นมันเหมือนถามเองตอบเองเสียหมดยังไงไม่รู้ ทำให้เด็กสาวร่างเล็กได้แต่นึกถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน
“คือระหว่างทางที่มาที่นี้เกิดหลงกันนิดหน่อยน่ะค่ะ” ว่าแล้วรินก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ นึกขายหน้าอยู่ไม่น้อยที่เธอกำลังคู่หูหลงทางกันไปได้เช่นนี้ ทั้งที่เมื่อกี้นี้ระหว่างทางเดินมาที่นี้พวกเขายังเดินคู่มาด้วยกันอยู่เลย แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง ปรากฏว่าร่างสูงของชายหนุ่มที่เป็นคู่หูของเธอดันหายตัวไปเสียแล้ว งานนี้ไม่รู้แล้วล่ะว่าใครกันแน่ที่หลงทาง
“งั้นๆ เหรอ ถ้างั้นรับงานเสร็จแล้วก็ขชอให้หากันให้เจอน่ะ เพราะงานนี้เธอไปทำโดยไม่มีคู่หูไม่ได้อยู่แล้วล่ะเนอะ” ยมทูตยังคงว่าด้วยน้ำเสียงเล่นๆ สบายๆ ดูไม่สนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเท่าไรนัก ทำเอาเด็กสาวถึงกับเครียดไปเล็กน้อย
“เข้าใจแล้วค่ะ เนื้อหาของภารกิจล่ะค่ะ... ว่าแต่คู่หูของคุณยมทูตหายไปไหนเหรอค่ะ” เมื่อกำลังจะเข้าสู่เนื้อหาของภารกิจ รินถึงพึ่งคิดได้ว่าชายหัวแดงที่มักอยู่ข้างท่านยมทูตเป็นประจำ มาวันนี้ทำไมเธอถึงยังไม่เห็นหน้าของเขาเลย เพราะโดยปกติแล้วเวลามารับภารกิจหรืองานอะไรก็แล้วแต่จากท่านยมทูต ก็มักจะเป็นอยู่ด้วยกันเสมอ... ยกเว้นบางกรณีเท่านั้น
“เรื่องนั้นช่างเถอะๆ ว่าแต่รินจังพร้อมรับฟังเนื้อหาของงานหรือยังล่ะ” ท่าทางพาออกนอกเรื่องไปนานพอดู ทำให้ยมทูตต้องเร่งให้เด็กสาวเข้าสู่เนื้อหาของงานกันได้แล้ว เพราะนอกจากภารกิจแล้ว เธอยังมีอีกหนึ่งภารกิจสำคัญที่ต้องทำอีกนั้นก็คือการตามหาคู่หูที่หลงกันไปไงล่ะ!
“ค่ะ เชิญว่ามาได้เลยค่ะคุณยมทูต” รินว่าแล้วก็พร้อมตั้งใจรับฟังเนื้อหาของงานในทันที
“คือว่าน่ะ งานนี้เหมือนไปเป็นนักสืบมากกว่าอ๊ะน่ะ เพราะช่วงนี้ได้ข่าวว่าที่หมู่บ้านxxxมีเด็กหายไปหลายคนมาก จึงมีคำร้องขอให้พวกเราไปตรวจสอบให้หน่อยน่ะ” ยมทูตว่าเสร็จก็ยกถ้วยชาที่ไม่ทราบว่าไปเอามาจากไหนขึ้นจิบในทันที เด็กสาวมองท่าทางนั้นด้วยท่าทางหนักใจเล็กน้อย
“แค่ให้ไปตรวจสอบธรรมดาสิน่ะค่ะ” เมื่อรับรู้งานที่ได้รับแล้วเธอก็พร้อมออกไปจากห้องนี้ได้ทุกเมื่อ ความรู้สึกที่ไม่ค่อยอยากอยู่ในห้องนี้นานเท่าไรนักนั้นเป็นเพราะตัวเธอมีสายเลือดของเหล่าแม่มดอยู่นั้นเอง การไม่อยู่ต่อหน้ายมทูตนานที่สุดคงเป็นการดีสำหรับเธอ
“อืมๆ แค่นี้แหละ เอารินจังบะบาย” ว่าแล้วมือใหญ่ๆ ของยมทูตก็โบกไปมาเป็นการส่งลาเธอ รินโค้งคำนับแสดงความนับถือตามมารยาทที่ควรมีก่อนหมุนตัวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยแต่เดิมก็ไม่อยากอยู่ที่นี้นานๆ อยู่แล้ว
เมื่อก้าวเดินออกมาจากห้องของท่านยมทูต เด็กสาวก็เดินไปตามทางเดินเรื่อยๆ เพื่อหาคู่หูที่หลงกันไปของเธอในทันที ทว่าเดินไปไม่ทันเท่าไรนักเธอก็เดินไปชนเข้ากันใครคนหนึ่งจนเกิดเสียงดังโครม!
โครม!
“ขอโทษค่ะ”
“ขอโทษ”
ต่างฝ่ายต่างขอโทษกันไปมา รินที่ดูเหมือนตั้งสติได้ก่อนรีบเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มที่ดูเป็นมิตรมากที่สุดไปให้อีกฝ่ายในทันที
“ขอโทษด้วยนะคะที่เดินไปชนน่ะค่ะ แล้วก็ถ้าไม่ถือโกรธอะไรจะช่วยตอบคำถามของฉันหน่อยได้ไหมค่ะคุณเอ่อ...” เมื่อคิดได้ว่ายังไม่รู้ชื่อของอีกฝ่าย รินถึงกับนิ่งเงียบไป
“คานง แล้วเธอล่ะ” คานงแนะนำตัวเองสั้นๆ
“รินค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ... เอ๋นี้ไม่ใช่เวลานี้น่า คือว่าๆ เห็นผู้ชานตัวสูงๆ ผมสีฟ้าๆ บ้างไหมค่ะ พอดีว่าฉันหลงกับเขาอยู่น่ะค่ะ” รินถามคานงด้วยท่าทางตื่นๆ เล็กน้อย เพราะนี้ถือได้ว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ได้มั้งที่พูดคุยกับคนอื่นโดยไม่มีฟุอันอยู่ข้างๆ แบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
“ไม่เห็นหรอก แต่ฉันจะช่วยเธอหาก็ได้น่ะ (ในเมื่อไม่รู้จะไปไหนอยู่แล้ว)” คานงพูดด้วยท่าทางเป็นมิตรก่อนในหัวจะนึกถึงสิ่งที่ตัวเองไปพบเจอมาเล็กน้อย การให้เด็กใหม่คนนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันตนน่าจะเป็นการดีกว่า จะได้ไม่เดินไปเจอกับศัตรูเข้าระหว่างทางด้วย
“ขอบคุณมากค่ะ” ว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินทางไปด้วยกันในทันที

อีกทางด้านหนึ่ง
“นั้นใครน่ะ!!!”
เทอเรียนตะโกนถามเข้าไปด้วยความระวังตัว เนื่องด้วยมันอาจจะมีศัตรูคนอื่นโผล่มาอีกก็ได้แต่พอปรากฏว่าเห็นเป็นคู่หูของตนเองก็ถึงกับเบาใจ
“สพูนนี้เอง ตกใจหมด” เทอเรียนว่าแล้วลงไปนอนกองกับพื้นด้วยความสบายอารมณ์ในทันที
“พูดตอนนี้ยังเร็วไปน่ะ มีใครบางคนกำลังมาทางนี้” พูดเท่านั้นเทอเรียนรีบลุกขึ้นพรวดจนลืมไปแล้วว่าบาดแผลยังไม่หายดี
“โอ๊ย!”
“รีบลุกทำไมเล่า คนที่มาคงไม่ใช่ศัตรูหรอกมั้ง...” สพูนพูดในแง่ดีเข้าไว้แล้วมันก็เป็นจริงเสียด้วยเมื่อพวกเขาหันไปเห็นชายหนุ่มเดินมามองหน้าและท่าทางของพวกเขาด้วยแววตาส่องแววฉงน ผิดกับสีหน้าที่ยังดูนิ่งสงบจนไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
เขามองทั้งสองอยู่นิ่งๆ ไปพักใหญ่ก่อนสายตาจะหันไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนอนอยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก
“นายเป็นใคร...” เทอเรียนถามเสียงเครียดเล็กน้อย เช่นเดียวกับสพูนที่เตรียมตัวเปลี่ยนร่างไปเป็นอาวุธ ตายหนุ่มคนนั้นยังคงเงียบไม่คิดตอบคำถามของอีกฝ่าย เขาเดินเข้ามาใกล้เทอเรียนจนทั้งคู่เกือบเข้าจู่โจมใส่อีกฝ่ายแล้วหากเขาไม่พูดขึ้น
“เห็นรินไหม” ระหว่างนั้นมือเรียวสวยราวกับมือของผู้หญิงยังไงยังนั้น ยื่นมาเหนือบาดแผลของเทอเรียน ริมฝีปากสวยได้รูปหลังถามคำถามออกไปแล้วจึงตามด้วยการร่ายคาถาสั้นๆ เพียงบทเดียว บาดแผลที่มีอยู่ทั้งหมดก็หายไปหมดสิ้น ไม่หลงเหลือความเจ็บปวดให้อยู่เลยแม้แต่นิด
“ใครเหรอ???” สองเสียงประสาทขึ้นพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย
“คู่หูของข้า” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปดูเด็กสาวที่นอนหมดสติอยู่แทน
“ยัยนั้นเหรอ” ว่าแล้วก็ชี้มือใส่เด็กสาวที่พวกเขาพึ่งสู้ได้อย่างพร้อมเพรียงกันในทันที
“ไม่ใช่ เด็กคนนั้นมีผมสีขาว” ฟุอันยังคงตอบคำถามพวกเขาสั้นๆ ก่อนตรวจสอบสภาพของเด็กสาวที่นอนหมดสติอยู่แล้วว่าไม่เป็นอะไรมาก เก็พร้อมที่จะเดินจากไปในทันที
“เดี๋ยวสิ” สพูนว่าขึ้นเหมือนคิดอะไรสนุกๆ ขึ้นได้
“ให้พวกเราช่วยหาด้วยคนใหม่ ที่นี้มันกว่างน่ะ” พร้อมส่งประโยคคำถามไปให้ในทันที ฟุอันยืนนิ่ง สายตามองพวกเขาเล็กน้อยก่อนหมุนตัวเดินจากไปแบบไม่ตอบคำถามพวกเขาแต่อย่างใด
“เสียมารยาทชะมัด” สพูนว่าเสียงอุบ ปั้นหน้าบึ้งเล็กน้อยที่ไม่ได้รับการตอบรับ
“เอาน่า เขาคงมีเหตุผล” เทอเรียนว่าแล้วนึกสงสัยถึงพลังในการรักษานั้นเล็กน้อย หลังที่ราวกับเวทมนตร์หรือว่าคนๆ นั้นจะเป็นแม่มดกัน... แต่ว่ามันคงไม่ใช่หรอกมั้ง?

ฟิกเสริม  อดีตของเทอเรียน:First Meet

ณ ในหอสมุดชิบุเซ็น..

เทอเรียน ซึ่ง(สิง)อยู่ในนั้นเพื่ออ่านหนังสือเป็นกิจวัตรตามเคย “ทำไมหอสมุดไม่มี บันไดให้ปีนฟ่ะ”

เทอเรียนบ่นออกมาระหว่างที่กำลังปีนหยิบหนังสือบนชั้น “อีกนิดเดียว....จะ หยิบถึงแล้ว....” เทอเรียน

พยายามเอื้อม ไปหยิบหนังสือแต่แล้ว.... “เฮ้ย!!...” เทอเรียนพลัดตกลงมาหลังกระแทก “โอ๊ย...เจ็บว้อย...”

แล้วก็มีหนังสือตกลงใส่หัวอีกครั้ง “อั่ก!!...วันนี้ซวยจริงวุ้ย” เทอเรียนจับหัวตัวเองเพราะเจ็บที่หนังสือตก

ใส่หัวและก็มี ตามมาอีกหลายเล่ม “เฮ้ย!! ม่ายยยยยย”

....

...

..

.

14ปีก่อนหน้า ที่เทอเรียนจะมาอยู่ในชิบุเซ็น

“จริงๆนะพ่อ ของลูกจริงๆแล้วเป็นสุดยอดจอมเวทย์เชียวล่ะ ไม่ว่าใครก็ปราบไม่ได้”

 

หญิงสาวพูดคุย กับลูกชายระหว่างเดินซื้อของในตลาดกลางเมือง

 

“สุดยอดจอมเวทย์เหรอฮับ?”

 “ใช่แล้วจ๊ะ♥”

“ว้าว~สุดยอดจอมเวทย์เท่ จังฮับ”

 

“เฮอะ!ยังเอาเรื่องไร้ สาระพรรค์นี้มาเป่าหูลูกอีกเหรอ เขาลือกันให้แซ่ดว่ามัน

โดนคนของสมาคม ฆ่าตายไปแล้วยังจะไปพูดถึงมันอีกทำไมกัน...”

“ตายแล้ว! คุณผู้ใหญ่บ้าน อย่าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดต่อหน้าเด็กสิค่ะ”

“ตาย.....คืออะไรเห รอฮับ?”

 

คนถูกถามนิ่ง ไปสักพักก่อนตอบออกมาว่า

 

“ก็หมายถึงการ ที่เราไม่ได้พบกับเราสิจ๊ะ”

 

(ตัดเข้าเพลง เปิด(มีด้วยเหรอฟ่ะ!!))

 

ณ หมู่บ้านเล็กๆที่ห่างจากตัวเมืองเดทซิตี้พอสมควร

เมืองที่เหล่า แม่มดและคนปกติสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยสันติสุขและเป็นที่อาศัยของแม่ลูก2คนนี้

 

“แล้ว ทำไม...ถึงไม่ได้เจอกันอีกละฮับ? ท่านพ่อไปอยู่ที่ไกล มากเลยเหรอฮับ?”

“...ใช่จ๊ะ ท่านพ่อได้เดินทางไปประเทศที่ไกลแสนไกลจนไม่อาจจะกลับมาได้เสียแล้วล่ะ “ความตาย” คือแบบนั้น

นั่นแหละจ๊ะ ป่ะ เราไปนั่งกินอะไรอุ่นๆในร้านอาหารกันดีกว่า”

 

“ไม่รู้จะ อาลัยอาวรณ์มันทำไม ไอ้ตัวแสบอย่างเจ้าเกลไปๆซะได้ก็ดีแล้ว!!

ดูซิแค่หมอนั่นไม่อยู่คนเดียวหมู่บ้านเราสงบสุขขึ้นเป็นกองเลย”

 

ผู้ใหญ่บ้าน ที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ภายในร้านพูดขึ้นมาจนบาร์เทนเดอร์ต้องปรามนิดๆ

ลูกชายของคน ที่พูดถึงได้ยินจึงพูดขึ้น

 

“ท่านพ่อ..เป็นคนไม่ ดีเหรอฮับ”

“เออสิ หมอนั่นสุดยอดเด็กเลวเลยล่ะ เจ้านั่นมันสร้างปัญหามาให้คนใน

หมู่บ้านมา ตั้งกี่ครั้งกี่หนรู้มั้ย อย่างมันนะตายไปซะได้ก็ดีแล้ว”

 

เมื่อได้ยินคำ ตอบแบบนี้เด็กคนนี้ก็น้ำตาซึมแล้ววิ่งออกจากร้านทันทีจนแม่ต้องวิ่งไล่ตาม

 

“ฮึก....ฮึก ...ท่านพ่อเป็นคนไม่ดีสินะฮับ....ถึงโดนคุณลุงพูดแบบนี้”

“ไม่ หรอก....คุณลุงเขาแค่เมานิดหน่อยนะ อย่าใส่ใจเลย”

 

พูดเสร็จก็กอด ลูกไว้หวังให้หยุดร้องไห้....

 

หลายวันต่อ มา...

 

“จอมดาบ เวทมนตร์~เรานั้นเป็นสุดยอดจอมเวทย์ไม่มีใครปราบเขาได้~♪”

เด็กน้อยนั่ง ตกปลาอยู่ในบึงนอกหมู่บ้านและร้องเพลงอย่างสบายใจ

 

“อ๊ะ! วันนี้ในหมู่ บ้านมีเทศกาลนี่นาต้องรีบกลับซะแล้ว”

 

เด็กน้อยรีบเก็บอุปกรณ์ตกปลาแล้วรีบวิ่งเข้าหมู่บ้านแต่แล้ว......

 

เด็กน้อยถึง กับชะงักด้วยความตกใจเพราะภาพที่สายตากำลังเห็นคือ หมู่บ้านกำลังลุกเป็นไฟ

 

“แม่!!”

 

เด้กน้อยตะโกนไปพลางรีบวิ่งไปในเมืองเพื่อหาแม่ของตัวเอง

 

“นั่น!! ยังมีชาวเมือง เหลืออยู่”

 

มีชายในผ้า คลุมตะโกนและชี้มาที่เด็กน้อยเพื่อให้คนในกลุ่มเห็น

 

“กำจัดชาว เมืองทุกคนห้ามให้เหลือรอด!!”

 

เด็กน้อยได้ ยินอย่างนี้จึงรีบวิ่ง

 

“หนีไม่ทัน หรอก Fire Ball” ชายในผ้าคลุม

 

เสกลูกบอล เพลิงพุ่งเข้าใส่เด็กน้อย.....แต่มีลุงผู้ใหญ่บ้านพร้อมชาวเมืองส่วนหนึ่งมา กางม่านเวทย์กันไว้ให้ทัน

 

“เจ้าหนู รีบหนีไปกับผู้ใหญ่บ้านเร็ว!!เดี๋ยวทางนี้เราจะต้านไว้ให้”

“อ่า..ฮับแล้ว แม่ผมล่ะ!”

“ตอนนี้แม่ เจ้าอยู่ที่บ้านกำลังเตรียมตัวหนีรีบไปสบทบด่วนเลย”

 

เมื่อทั้ง2มาที่บ้าน

 

“ลูกแม่ ปลอดภัยนะ!!”

“ปลอด ภัยฮับ”

“รีบหนีเร็ว!!ก่อนที่จะไม่ทันการ ฉึก!!”

 

หอกน้ำแข็งจาก ชายชุดคลุมปักอกของผู้ใหญ่บ้านทำให้ร่างกาย

ค่อยๆแข็งเป็น น้ำแข็ง

 

“อึก...Earthquake”

 

ผู้ใหญ่บ้าน ร่ายเวทย์เสกแผ่นดินไหวขนาดเล็กสูบชายในชุดคลุมลงสู่ดิน

 

“คุณลุงผ้ใหญ่ บ้าน!”

“อึก...หนี ไปซะ...หนีไปพร้อมกับแม่เจ้า ตัวข้าหมดทางรักษาแล้ว ถ้าแค่ปกป้อง

เจ้ายังทำไม่ ได้ ผีของไอ้หมอนั่น..มันต้องเอาข้าตายแน่ๆ...ดังนั้น ข้าขอร้องล่ะ...

จงหนีไปให้ไกล เท่าที่จะทำได้....เอาล่ะ หมดเรื่องแล้ว...ไปซะ..เร็ว.เข้า...”

 

ผู้ใหญ่แข็งเป็นน้ำแข็งและแตกสลายทันที

 

“คุณ....ลุง .....”

“ยังมีคนอยู่ตรงนี้ อีกรีบมาเร็ว!!”

 

เสียงกลุ่มชาย ชุดคลุมตะโกนออกมาซึ่งคราวนี้มีจำนวนมากกว่า100คน

 

“ลูกเข้ามาใน บ้าน....เร็ว!!”

 

เด็กน้อยรีบวิ่งเข้ามาในบ้าน

 

“นี้คือของที่ แม่จะให้กับลูกไว้”

 

พูดเสร็จก็ ยื่นหนังสือสีดำเล่มหนา

 

“ทำไมแม่มาให้ ตอนนี้.......”

 

เด็กน้อยเหลือบไปเห็นแขนซ้ายของแม่ที่กำลังเป็นหินจนพูดไม่ออก

 

“อย่างที่ เห็น...แม่คงไม่น่าจะรอดแล้ว หนังสือเล่มนี้พ่อฝากให้เจ้าไว้เมื่อถึง

เวลาที่เหมาะ สม.....แม่กะไว้ให้ในภายหลังแต่ตอนนี้แม่ไม่ไหวแล้วล่ะ...ลาก่อนลูกรัก.....”

 

แม่กลายสภาพ เป็นหินต่อหน้าต่อตาลูกของตัวเอง

 

“ฮึก....ฮึก .....”

 

ตูม!!

 

กลุ่มชายชุดคลุมพังประตูเข้ามา

 

“เหลือเจ้าหนู นี่คนเดียวสินะ...ไม่ชอบฆ่าเด็กเลย..แต่

เป็นหน้าที่ อ่ะนะงั้นเอาเวทย์แบบตายทรมานน้อยๆละกัน”

 

“เดี๋ยวก่อนสิ พ่อหนุ่ม...มีอะไรจะถาม”

“อะไรวะ..... เฮ้ย?!”

 

ชายในชุดคลุมหันหลังไปถึงกับตกใจเพราะลูกน้องทั้งหมดกลายเป็น

 เศษเนื้อ กระเด็นไปคนละทิศคนละทางเหลือแต่ชายแก่ใส่หมวกยืนอยู่คนเดียว

 

“ชั้นชอบฆ่า พวกที่ปากมากนี่ต้อง ตายแบบไหน?ทรมานหรือไม่ทรมาน?”

 “ไม่รู้เฟ้ย!!”

 

แล้วชายในชุด คลุมก็วิ่งสวนทางไป

 

“อืม...งั้น แบบไหนก็ได้สินะ....I am the Bone of my sword”

 “เฮ้ยเวทย์ นั่นแกคือ!!”

“คนอย่างพวก ปากมากแค่ท่อนเดียวก็พอมั้ง”

ดาบทั้งสิบลอย ออกมาจากอากาศพุ่งเข้าใส่ร่างของชายชุดคลุม จนชายชุดคลุมสิ้นลมหายใจ

“เฮ้อ.....”

ชายแก่เดินเข้ามาในบ้านมองไปที่เด็กน้อยกับแม่ที่กลายเป็นหิน

 

“ขอโทษด้วย นะ.....ดูท่าฉันจะมาช้าไปเสียแล้ว...” เด็กน้อยหยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมาขู่ “อย่าเข้ามานะ!”

“เธอ...... งั้นเรอะ...เธอคือทารอนเนอร์สินะ..”

 

แล้วชายแก่ก็ เดินเข้าไปใกล้ๆ

 

“จะปกป้องแม่สินะ”

 

เด็กน้อยได้ แต่สั่นทำอะไรทันใดนั้นเองมือของชายแก่ก็มาลูบที่หัว

“โตขึ้นมากเลย นะ...ทารอนเนอร์”

“ท....ท่านพ่อ ?”

“เฮ้อ...เวลาหมดแล้ว หรือเนี่ย? ขอโทษนะ..ที่พ่อมาช่วยได้เพียงแค่นี้เอง”

“ท่านพ่อ!!”

“พ่อคงไม่ คุณสมบัติพอที่จะพูดแบบนี้แต่...ขอให้ลูกจงเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งและมี ความสุขนะ

ไว้เจอกัน เมื่อจุดตัดแห่งพรหมลิขิตมาบรรจบกัน”

 

พูดเสร็จก็หาย ไปกับควันไฟ

 

“ท่านพ่อค่ะบ!!!!”

.

..

...

....

“เทอเรียนๆยัง มีชีวิตอยู่ไหม?”เสียงสพูนเรียกหลังจากช่วยเอาหนังสือที่ทับร่างของเทอเรียน จนเห็นแต่แขน “อังไอ ว(ยังไหว)”เทอเรียนตอบกลับมาทั้งๆที่พูดลำบากยิ่งนัก “เดี๋ยว จะเรียกคนช่วยเพิ่มนะ” “โอเช~” เทอเรียนคิดในใจ “เรา ก็เก่งนะที่อยู่ใต้นี้โดยไม่ตายแถมยังรำลึกอดีตได้ด้วยแฮะ”.....

 

To Be Part2  อดีตของเทอเรียน:Alone

เปลี่ยนคิวเนะ

1. Fantom Balck
2. ::六●EspadA●九::
3. TuNaz
4. <<๐DINSOUL*,,>>
5. Kiyotin
6. rainchan
7. [Rei]ushiromiya ange
8. soul=eater
9. ตารอ...ผู้สิ้นหวังกับชีวิต
10.shinigami
11. 大蛇 ArT 大蛇
12. Hoshino-Yue
13.-curse-
14.kamikater

*รอ ฟิคเเนะนำตัว
EcaRoz